กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลายวันมานี้เหวินจิ่นเกอได้สัมผัสถึงการได้รับการปรนนิบัติราวกับสิ่งของแตกหักง่ายอย่างแท้จริง ไปที่ใดก็มีคนกลุ่มใหญ่คอยติดตาม ที่นี่ก็แตะต้องไม่ได้ ที่นั่นก็สัมผัสไม่ได้ เพียงแค่ไปเดินเล่นในสวน ตนเองไม่ทันระวังจนข้อเท้าพลิกไปชั่วขณะ ก็ทำให้พวกนางตื่นตระหนกราวกับเผชิญหน้าศัตรูตัวฉกาจแล้ว~
“พี่สะใภ้~”
เหวินจิ่นเกอนอนอยู่บนเก้าอี้โยกใต้ร่มเงาไม้ ได้ยินเสียงจูอันตะโกนเรียกนางมาแต่ไกล นางดึงผ้าไหมที่คลุมหน้าออก พลันสบสายตากับดวงตากลมโตคู่หนึ่งของจูอันพอดี ด้านหลังยังตามมาด้วยหมิงจูอย่างแท้จริง เห็นได้ชัดว่าเพิ่งออกไปเที่ยวเล่นกลับมา~