กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“หลิ่วเมิ่งเหยาผู้นี้พอมีฝีมืออยู่บ้าง ได้ยินว่าช่วงแต่งงานใหม่หลายวันนี้ อ๋องชิ่งค้างแรมที่เรือนของนางทุกค่ำคืน!” วันนี้ท่านหญิงผิงถิงจัดงานน้ำชาเล็ก ๆ ขึ้น จึงเรียกเหวินจิ่นเกอ จูอัน รวมถึงเซี่ยหมิงจูมา แม้แต่คุณหนูอีกสองสามคนจากเรือนที่สามและเรือนที่สี่ก็ถูกเรียกมาร่วมสนทนาด้วย…
“พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านช่างเก่งกาจยิ่งนัก เหตุใดเรื่องพรรค์นี้จึงล่วงรู้ได้ด้วย!” เซี่ยหมิงจูมองผิงถิงด้วยแววตาเลื่อมใสระคนเทิดทูน
ยามนี้เซี่ยหมิงจูได้รับการอบรมสั่งสอนจากผิงถิงจนวางตัวสง่าผ่าเผย มิใช่เด็กสาวตัวน้อยที่ชอบหดหัวอยู่ด้านข้างอีกต่อไป ทุกครั้งที่ผิงถิงเอ่ยอะไรกันหรือกระทำสิ่งใด นางล้วนรู้สึกว่าพี่สะใภ้ใหญ่ของตนเป็นยอดคนที่เก่งกาจยิ่ง ดังเช่นคราวก่อน ท่านย่ายังไปรับนางกลับมาด้วยตนเอง…
พึงรู้ไว้ว่าปกติท่านย่าของนางเป็นผู้เด็ดขาดลั่นวาจาใดไม่เคยคืนคำในจวน ต่อให้ท่านแม่ของตนจะกุมงานดูแลเรือนมาสิบกว่าปี แต่การตัดสินใจเรื่องสำคัญก็ยังต้องให้ท่านย่าพยักหน้าเห็นชอบก่อนอยู่ดี!