กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เซี่ยหมิงหยวนก้าวเข้าประตูมาก็เห็นเหวินจิ่นเกอนั่งพิงเสาเตียงทอดถอนใจอยู่เงียบ ๆ
“เป็นอะไรไปหรือ พี่สองมาแล้วมิใช่ควรต้องดีใจหรอกหรือ” เซี่ยหมิงหยวนนั่งลงที่ริมเตียงพลางมองเหวินจิ่นเกอแล้วเอ่ยถาม
“ท่านยังจะพูดอีก! ท่านแจ้งเรื่องที่ข้าได้รับบาดเจ็บไปทางบ้าน ท่านแม่คงเป็นกังวลจนไม่รู้จะเป็นเช่นไรแล้ว ยังมีท่านย่าอีก หากท่านย่ารู้เข้าแล้วเสียใจจนล้มป่วยลงจะทำเช่นไรเล่า!” นี่ต่างหากคือเรื่องที่ทำให้เหวินจิ่นเกอกังวลใจที่สุด ด้วยว่าท่านย่าอายุมากแล้ว ย่อมไม่อาจทนรับความตกใจเช่นนี้ได้
เหวินจิ่นเกอปรายตามองเซี่ยหมิงหยวนอย่างตัดพ้อ ส่วนฝ่ายหลังกลับเพียงยิ้มบาง ๆ