ตอนที่ 156 มักมีคนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง

“ฮูหยินรองเซี่ยมาแล้วรึ! ผู้นี้คงจะเป็นสะใภ้น้อยกระมัง! ช่างสง่างามสูงส่ง อ่อนหวานหมดจดสมคำร่ำลือ มิน่าเล่าฮูหยินรองเซี่ยถึงได้รักและหวงแหนปานนี้!” ทันทีที่ฮูหยินรองเซี่ยและพวกนางมาถึง ก็มีฮูหยินท่านหนึ่งก้าวเข้ามาต้อนรับทันที

ฮูหยินรองเซี่ยตบหลังมือของเหวินจิ่นเกอเบา ๆ จากนั้นจึงจูงมือนางก้าวไปข้างหน้าเพื่อทักทายปราศรัยกับฮูหยินผู้นี้

“จิ่นเกอ ท่านแม่จะแนะนำให้เจ้ารู้จัก ผู้นี้คือฮูหยินเจ้าเมืองโจว ฟางฮูหยิน”

“ฟางฮูหยิน…” เหวินจิ่นเกอยอบกายคารวะเล็กน้อย

“ไอ้หยา! เซี่ยเส้าฮูหยินอย่าได้มากพิธีเช่นนี้เลย ตัวข้าน่ะกับท่านแม่ของเจ้าเป็นสหายผ้าเช็ดหน้ากันมานานหลายปีแล้ว มาที่นี่ก็เหมือนอยู่จวนตนเอง ไม่ต้องเกรงใจไปหรอก!” ฟางฮูหยินไหนเลยจะกล้ารับการคารวะจากเหวินจิ่นเกอ นางย่อมรู้สถานะของอีกฝ่ายดีและมีจิตสำนึกพอ