เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
คู่สามีภรรยาฮูหยินรองตระกูลเซี่ยพาพวกเหวินจิ่นเกอกลับมายังเรือนรอง ในยามที่คู่สามีภรรยาข้าวใหม่ปลามันกำลังจะกลับห้อง นายท่านรองตระกูลเซี่ยก็ร้องเรียกเหวินจิ่นเกอเอาไว้
“จิ่นเกอ บัดนี้เจ้าเป็นลูกสะใภ้ของพวกเราแล้ว พวกเราย่อมปฏิบัติต่อเจ้าราวกับบุตรสาวแท้ ๆ ของตน อีกประเดี๋ยวไม่กี่วันข้ากับท่านแม่ของเจ้าก็ต้องกลับไปยังเมืองเยี่ยนเหมินแล้ว หากมีผู้ใดรังแกเจ้าก็อย่าได้เกรงใจ หากเกิดเรื่องอะไรกันขึ้นมาจริง ๆ อย่างไรเสียก็ยังมีหมิงหยวนกับพวกเราคอยคุ้มกะลาหัว…”
นายท่านรองตระกูลเซี่ยไม่สันทัดถ้อยคำวาจา ยามปกติก็มิได้พูดจามากความ ทว่าวาจาที่เอ่ยออกมากลับทำให้เหวินจิ่นเกอซาบซึ้งใจยิ่งนัก
“เจ้าค่ะ ขอบพระคุณท่านพ่อท่านแม่…”
“ท่านพ่อ จิ่นเกอนางรู้ขอบเขต บัดนี้ท่านย่าและท่านปู่ยังอยู่พร้อมหน้า เรือนที่สามเรือนที่สี่ย่อมก่อความวุ่นวายใหญ่โตอะไรกันมิได้!” เซี่ยหมิงหยวนเอ่ยขึ้นเช่นกัน
“จริงแท้เจ้าค่ะ! พวกนางก็อาจเพียงแค่อิจฉาริษยา หวังเพียงหาความสำราญทางวาจาชั่วแล่นเท่านั้นกระมัง~” เหวินจิ่นเกอเอ่ยปลอบเช่นกัน