กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เมา อยากแปล
ตอนที่ 183 ไม่ทำหายหรอก
เธอเพิ่งนึกออก
ดวงไฟสลัวลางที่ปลายทางเดินโรงพยาบาลไม่เคยเปลี่ยน กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่ตลบอบอวลในอากาศไม่มีวันจางหาย และ……เสี้ยวหน้าด้านข้างของเด็กหนุ่มผู้ผอมบางแต่ดื้อรั้นคนนั้น
เขามักจะนั่งอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง ใช้ดินสอธรรมดาที่สุดวาดโครงร่างบางอย่างบนสมุดสเก็ตช์อย่างเงียบเชียบ
ส่วนเธอราวกับหุ่นเชิดที่ถูกดึงวิญญาณออกไป เดินเคว้งคว้างอย่างไร้ความรู้สึกอยู่ระหว่างห้องพักผู้ป่วยของมารดาและทางเดิน
จนกระทั่งวันหนึ่ง เขาก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ ยื่นถุงกระดาษใบหนึ่งส่งให้
“น้าหญิงให้ฉันเอามาฝากเธอ”
นั่นคืออาหารกล่องที่ยังหลงเหลือความอบอุ่นอยู่