กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เมา อยากแปล
ตอนที่ 154 เธอรู้ได้อย่างไรว่าฉันไม่ได้เปลี่ยนกันเล่า
เสิ่นจือหลีรู้สึกราวกับว่าตนเองหลอมละลายกลายเป็นแอ่งน้ำ
นางถูกเจียงเซี่ยนโจวโอบกอดไว้ในอ้อมแขน ร่างกายทั้งร่างอ่อนปวกเปียกซบอยู่บนไหล่ของเขา แม้แต่เรี่ยวแรงจะเงยหน้าขึ้นก็ยังหมดเกลี้ยง
ลำคอแห้งผากจนแทบจะพ่นควันออกมาได้นานแล้ว ทำได้เพียงเค้นเสียงตอบรับที่แหบพร่าและฟังไม่เป็นศัพท์ออกมาจากลำคอเท่านั้น
ผ่านไปเนิ่นนาน แขนที่เกร็งตึงของเจียงเซี่ยนโจวถึงค่อยคลายลง เส้นเลือดปูดโปนบนหลังมือค่อย ๆ สงบลง
เขาเว้นระยะห่างออกเล็กน้อย ริมฝีปากอุ่นร้อนประทับลงบนขมับที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อของนาง
หัวใจของเสิ่นจือหลีผ่อนคลายลง
ดีเหลือเกิน ในที่สุดก็จบลงเสียที……