เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 96 เก้าพันปีผู้กลายเป็นหญิงงอนในเรือนลึก
ราตรีค่อย ๆ ลึกลง
เทียบกับความสบายใจไร้กังวลในจวนเต้าหวาง ในตงฉั่งกลับเต็มไปด้วยบรรยากาศกดดันต่ำมืด
“ส่งของพวกนั้นให้นางไป แล้วนางก็พูดแค่ขอบคุณ?” ชางเฉียวนั่งอยู่บนเก้าอี้แปดเซียน ใบหน้าหล่อเหลาคมครึ้มจนน่ากลัว
เสี่ยวฉีจื่อที่ยืนอยู่ในลานพยักหน้าอย่างหวาด ๆ “ครับ ท่านพ่อบุญธรรม...เอ่อ!”
“ผัวะ!” ไข่ไก่ฟองหนึ่งกระแทกเข้าที่กลางหน้าผากเขาอย่างแรง แตกกระจาย เจ็บจนเขาสูดลมหายใจ
ดีที่เป็นไข่ไก่ ถ้าเป็นก้อนหิน ด้วยแรงมือของท่านเก้าพันปี ชีวิตเขาคงหมดแล้ว
ชางเฉียวหยิบไข่ไก่อีกฟองจากตะกร้าที่เหอกงกงถืออยู่ข้าง ๆ แล้วโยนเล่นในมือขึ้นลงเบา ๆ
“ไม่ใช่เจ้าหรือที่บอกว่าปากหวานที่สุด รู้จักปลอบคนที่สุด แล้วก็อาสาไปส่งของให้ยัยเด็กนั่นเอง?”