เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 92 เอาฮองเฮาบูชาฟ้า!
หมิงหลานรั่วยกกระโปรงขึ้นนั่งลงอย่างไม่เกรงใจ “ยาจีนนั้นการปรุงตำรับต้องมีตัวยาหลัก ตัวยารอง ตัวยาช่วย และตัวยานำทาง แม้แต่ในแผ่นดินตงง้วนของเรา ของพิษก็ยังใช้เป็นยาได้ ถ้าท่านไม่เชื่อในยาของข้า จะดั้นด้นไปเอายาจากสำนักหมอหลวงก็ได้”
นางชูนิ้วไล่ทีละนิ้ว “แต่ท่านต้องตกลงกับฝ่าบาทให้ดี ข้อแรก หากหมอหลวงเอาแต่เถียงกันเรื่องตำรับยาแล้วต้องไปเอายาใหม่ ทำให้เวลารักษาของท่านฮองเฮาล่าช้าลง เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นมาอย่ามาโทษข้า!”
“ข้อสอง หากหมอหลวงเห็นว่ายาบางอย่างใช้ไม่ได้ ก็ให้ตัดยาตามที่หมอหลวงต้องการ แต่ถ้าท่านกินแล้วเกิดเรื่องขึ้นมา ก็ไม่เกี่ยวกับข้า!”
หมิงหลานรั่วเอ่ยสองข้อรวด จนโจวฮองเฮาฟังแล้วแทบจะขาดใจตาย
นางยกหมอนกระเบื้องขึ้นเขวี้ยงใส่หมิงหลานรั่ว “บังอาจ! เจ้ากล้าแช่งให้ข้าตายถึงสองสามครั้ง!”
หมิงหลานรั่วเอี้ยวตัวหลบได้ว่องไว มองหมอนกระเบื้องหนักอึ้งแตกกระจายเกลื่อนพื้น สายตาของนางยิ่งเย็นชาลง
ของแบบนี้ถ้าถูกเข้าที่ร่างกาย เกรงว่าจะต้องเห็นเลือด
“เจ้ายังกล้าหลบอีก จับตัวนางไว้ให้ข้า ตบปากมัน!” โจวฮองเฮาชี้นิ้วใส่นางพลางกรีดเสียง