เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 91 ฮองเฮาจอมป่วนที่กำจัดไม่ลง ถือว่านางแพ้แล้วกัน
ชางเฉียวหยุดชะงัก เงยหน้าขึ้น หางตางดงามนั้นแต้มด้วยสีแดงระเรื่อผิดปกติ
สาวน้อยในอ้อมแขนหันหลังให้เขา เรือนร่างบอบบางโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย ไม่อาจรู้ว่าเพราะกลัวหรือละอายจนตัวสั่นแผ่ว ๆ ต้องพึ่งพาร่างสูงใหญ่ของเขาไว้จึงยืนได้
เขาชอบที่ตัวเองมีอิทธิพลต่อนางเช่นนี้
จู่ ๆ เขาก็ก้มลงงับใบหูของนางเบา ๆ แล้วกระซิบ——
“เปิ่นจั้วจะพาเจ้ากลับไปส่งเอง”
หมิงหลานรั่วสะท้านไปทั้งตัวอีกครั้ง ไม่กล้าให้เขาเห็นแววตาเงาราคะที่ผุดขึ้นในดวงตาของนาง
อาคู่อามาเคยบอกไว้ แดนเหมียวไม่เคยใช้จารีตศีลธรรมกดข่มผู้คนเหมือนชาวฮั่นเช่นนี้ ผู้หญิงก็เป็นคนเหมือนกัน เมื่อมีราคะตัณหาก็ไม่ใช่เรื่องน่าละอาย
แต่มนุษย์คนนั้นไม่ควรเป็นชางเฉียว นางรู้ว่าเขากำลังจงใจยั่วยวนนาง คนผู้นั้นรู้ดียิ่งว่าต้องใช้เสน่ห์ของตนอย่างไร