เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 80 ชางเฉียวเล่นตัว
ท่ามกลางฝุ่นที่ตลบฟุ้ง เหล่าจิ่นอีเว่ยในชุดดำปักลายปลาบินด้วยดิ้นทอง สะพายคันธนู ถืออาวุธคมกริบ ควบม้าห้อมล้อมอารักขาชางเฉียวผู้สวมอาภรณ์ปักลายพญางูสีแดงดุจโลหิตมาถึงอย่างรวดเร็ว
หมิงหลานรั่วมองเขา พลางคิดในใจเงียบ ๆ ว่า บุรุษผู้นี้ แม้ทั่วร่างจะแผ่ไอสังหาร ก็ยังหล่อเหลาเสียจนเหลือเชื่อ
หากเขามิใช่ “ขันที” ซ่างกวานหงเยี่ยก็คงไม่มีทางได้เป็นชายในฝันของเหล่าสาวงามแห่งเมืองหลวง
หมิงหลานรั่วเงยหน้ามองเขา ใบหน้างดงามผุดผาดไร้ผู้ใดเทียบแย้มยิ้ม “ท่านเก้าพันปี เหตุใดจึงมาอยู่ชานเมืองหลวงแห่งนี้เล่าเจ้าคะ อากาศแปรปรวน ทั้งฝนทั้งหิมะตกปะปนกันเช่นนี้ ดูจะไม่ใช่วันเหมาะแก่การออกมาเที่ยวชมทิวทัศน์เลย”
ชางเฉียวนั่งอยู่บนหลังม้า มองนางด้วยสายตาเย็นชา “ครั้งก่อนที่เจ้าพูดจาไร้สาระมากมายเช่นนี้ ก็คือวันที่เจ้าร้อนตัว อยากให้ข้าไปเสีย ทำไม คราวนี้ไปทำเรื่องอะไรที่ไม่กล้าให้ใครรู้อีกเล่า?”
รอยยิ้มของหมิงหลานรั่วแข็งค้าง “……”
เรื่องไหนไม่ควรพูดเขากลับจงใจพูด ต้องบีบให้นางนึกถึง ‘ความทรงจำอันเลวร้าย’ ในบ่อน้ำพุร้อนให้ได้ หรือเขายังแค้นที่นางถ่มน้ำลายใส่หน้าเขาอยู่?