เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 63 จับได้คาหนังคาเขาความชู้ นางจึงถึงบางอ้อ
ฟ้าสว่างแล้ว อีกวันหนึ่งของแสงอรุณแรกเริ่ม นอกหน้าต่างมีฝนโปรยปรายลงมา
อากาศหนาวยะเยือกปลายฤดูใบไม้ผลิ ผู้คนในเมืองน้อยนัก ตลาดงานชมสวนที่เคยคึกคักก็สลายไปเพราะเหตุ "ลอบสังหาร" องค์รัชทายาท ทหารเร่งไล่ล่า "มือสังหาร"
ทุกสิบก้าวมีด่าน ทุกห้าก้าวมีจุดยาม บรรยากาศในเมืองกดดันและเย็นชืด
แต่หมิงหลานรั่วไม่ตึงเครียดเหมือนเมื่อวาน นางเพียงนั่งอยู่หน้าโต๊ะ—วิญญาณล่องลอยไปไกล
เขาวางซาลาเปาหนึ่งเข่งกับน้ำเต้าหู้ลงตรงหน้านาง บัณฑิตหนุ่มมองหมิงหลานรั่วที่สีหน้าซึมเซาอย่างสงสัย "แม่นาง ไม่สบายตรงไหนหรือ ถึงเวลากินอาหารเช้าแล้ว"
หมิงหลานรั่วค้ำคาง แววตาเลื่อนลอย พล่อยเปล่งเสียงออกมาอย่างว่างเปล่าโดยไม่รู้ตัว "อือ ดี... ท่าน... เคยฝันเปียกไหม"
อินซูเซิงชะงัก มองเงาคล้ำจาง ๆ ใต้ดวงตางดงามของหมิงหลานรั่ว ก็พลันยิ้มเบา ๆ "แม่นาง ฝันเปียกมาหรือ"
เขายิ้มอย่างสุภาพเรียบร้อย ทว่าสายตาเยี่ยงหมอกควัน และไฝเม็ดเล็กที่มุมปากยิ่งเผยความพิลึกพิลั่นเย้ายวน
หมิงหลานรั่วสะดุ้งเฮือกเพราะท่าทีนั้น จึงรู้ตัวว่าตัวเองเพิ่งถามอะไรไร้ยางอายออกไป