เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 50 เจ้ากับอวิ๋นหนีไม่เหมือนกัน
“อืม”
ปลายนิ้วของชางเฉียวลากผ่านเนินกระดูกไหปลาร้าบอบบางบนไหล่เล็กขาวผ่องของนางอย่างเนิบนาบ
นิ้วมือที่เย็นเล็กน้อยของเขานุ่มนวล ทว่ากลับมีหนังด้านบาง ๆ ที่เกิดจากการกำดาบบ่อยครั้ง เมื่อลากผ่านผิวนางเบา ๆ ก็ให้ความรู้สึกแปลกประหลาดราวกระแสไฟฟ้าอันละเอียดอ่อน
ร่างกายที่ไวต่อสัมผัสของหมิงหลานรั่วสั่นสะท้านขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
นางแข็งค้างไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะกดมือเขาไว้แน่น “ท่านเก้าพันปี ชายหญิงต้องมีขอบเขต…”
“ขอบเขตระหว่างชายหญิงนั้นเหมาะจะใช้กับผู้หญิงกับผู้ชายเท่านั้น เจ้าเองก็เคยพูดว่าเปิ่นจั้วไม่ใช่ชายชาตรี แต่เป็นขันที” ชางเฉียวว่าอย่างเรียบเฉย
หมิงหลานรั่วขบฟัน นางรู้ดีว่าท่านผู้นี้เป็นคนทำอะไรตามใจตัวเอง จึงขี้เกียจโต้เถียงกับเขา