เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 49 ข้าจะปรนนิบัติเจ้าเอง
ฉินหวังซ่างกวานหงเยี่ยยกชาที่นางรินให้ขึ้นจิบคำหนึ่ง แล้วจู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา
“หลานรั่ว เจ้าจะโกหกก็ควรให้สมเหตุสมผลหน่อย ท่านเก้าพันปีผู้กุมตราตงฉั่งผู้นั้น ต่อให้เอ็นดูเจ้าเพียงใด ก็ไม่มีทางยอมให้เจ้าเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องของตงฉั่งหรอก”
หมิงหลานรั่วชะงัก นางประมาทไปเอง แม้ซ่างกวานหงเยี่ยจะไม่รู้ความสัมพันธ์ที่แท้จริงระหว่างชางเฉียวกับนางก็ตาม
แต่เขารู้พระทัยฮ่องเต้ดี ทั้งยังรู้ว่าชางเฉียวในฐานะคนของตงฉั่งจำต้องเป็น “ขุนนางไร้พวกพ้อง” อย่างแท้จริง จะเกี่ยวพันกับขุมอำนาจใดไม่ได้เด็ดขาด
เรื่องภายในตงฉั่ง จะยอมให้ “คนนอก” อย่างนางที่ไม่ได้ทำงานอยู่ในนั้นเข้ามายุ่งเกี่ยวได้อย่างไร
“ได้ยินว่าท่านเก้าพันปีเก็บตัวหลอมโอสถถวายเสด็จพ่อแล้ว วันนี้เจ้ามาตรอกเชวี่ยเอ๋อร์เพียงลำพังหรือ?” ฉินหวังมองนางด้วยรอยยิ้ม
ทว่าภายใต้เสียงหัวเราะอันเปิดเผยนั้น กลับแฝงเจตนาฆ่าอันน่าครั่นคร้าม
ชั่วขณะนั้น บรรยากาศเงียบกริบ อบอวลด้วยไอสังหารจนแทบหายใจไม่ออก
นางกระชับถ้วยในมือแน่นขึ้นเล็กน้อย พลางครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว