เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 303 ลัทธิเต๋าแห่งเหตุและผล
ข้อความจบลงเพียงเท่านั้น และก่อนที่ซื่อเฉินจะทันได้ตอบสนอง เงาร่างนั้นก็สลายหายไปเอง
ซื่อเฉินจ้องมองไข่มุกต้นกำเนิดในมือ เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปนขึ้น แสงสีเงินขาวค่อยๆ แผ่ซ่านอยู่ในนัยน์ตาของเขา
การที่เขามีส่วนช่วยในการเจริญเติบโตของโลกยุคดึกดำบรรพ์นั้นหมายความว่าอย่างไรกัน?
การทนดูโลกยุคดึกดำบรรพ์ล่มสลายไม่ได้นั้นหมายความว่าอย่างไรกัน?
หากมิใช่เพราะเจ้าสารเลวผู้นั้น ข้าจะไปใส่ใจไยดีว่าโลกยุคดึกดำบรรพ์จะอยู่รอดหรือล่มสลาย?
สิ่งที่น่ารังเกียจที่สุดก็คือประโยคสุดท้ายนั่นเอง
ฟังดูคล้ายคำขอร้อง แต่เมื่อพิจารณาจากสิ่งที่อีกฝ่ายกระทำลงไปก่อนหน้านี้ มันก็ไม่ต่างอะไรจากการข่มขู่กันชัดๆ
"โลกยุคดึกดำบรรพ์งั้นหรือ? คอยดูเถิด เจ้าหนู" ซื่อเฉินเอ่ยลอดไรฟันด้วยความแค้นเคือง