เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 302 กาลเวลา
ในทะเลแห่งความโกลาหล มีสายน้ำสีเทาอันเร้นลับที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า ไหลผ่านสวรรค์และภพภูมินับไม่ถ้วน
สายน้ำอันยาวไกลนี้คือแม่น้ำแห่งกาลเวลา ซึ่งโอบอุ้มอดีต ปัจจุบัน และอนาคตของสรรพสิ่งทั้งปวงในจักรวาลเอาไว้
เมื่อสิ่งมีชีวิตบำเพ็ญเพียรจนก้าวถึงระดับเซียนทองคำหุนหยวนต้าหลัว พวกเขาจะมีโอกาสเพียงครั้งเดียวในการรวบรวมเส้นเวลาของตนเอง หลุดพ้นจากพันธนาการของกระแสกาลเวลา และบรรลุถึงตัวตนที่แท้จริงของตนเอง
ผู้บำเพ็ญเพียรที่ต่ำกว่าระดับเซียนทองคำหุนหยวนต้าหลัว ย่อมถูกกระแสแห่งกาลเวลาพัดพาให้ออกนอกเส้นเวลาเดิมได้โดยง่าย ส่งผลให้ชะตาชีวิตแปรผันไป
ความแปรผันเช่นนี้คาดเดาได้ยากยิ่ง บางคนอาจพานพบกับความยากลำบากและเคราะห์ร้ายในชีวิต ขณะที่บางคนอาจประสบกับโชคร้ายอย่างไม่คาดฝัน
ส่วนสิ่งมีชีวิตที่ทรงอำนาจยิ่งกว่านั้น สามารถควบคุมเส้นเวลาของสรรพสิ่งได้ตามใจปรารถนา ราวกับกำลังหยอกล้อเล่นอยู่กับมัน