เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 297 การกลืนกินอาณาจักรพรหม
ทันใดนั้น หยุนเซียวก็เอ่ยขึ้นด้วยความกังวล "หากพวกเขาเป็นถึงเทพแห่งความโกลาหลระดับสูง การวางแผนเล่นงานพวกเขาเช่นนี้ จะไม่เป็นอันตรายเกินไปหรือคะ?"
“ใช่แล้ว หากเป็นข้า ข้าคงฆ่าคนที่คิดร้ายกับข้าเช่นนี้แน่นอน” ถงเทียนเองก็รู้สึกว่ามันไม่เหมาะสมนักเช่นกัน
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนก็เงียบงันลง หากเป็นผู้อื่น คงยอมสละตนเองไปแล้ว
แต่จ้าวซินนั้นแตกต่างออกไป การที่โลกดึกดำบรรพ์ก้าวมาถึงจุดนี้ได้ ล้วนเป็นผลมาจากความพยายามทุ่มเทของเขาเป็นส่วนใหญ่
ทุกคนที่อยู่ในที่นี้ รวมถึงหงจุน ต่างก็ไม่อยากให้เกิดเรื่องร้ายใดๆ ขึ้นกับจ้าวซิน
เมื่อเห็นสีหน้าเป็นกังวลของทุกคน จ้าวซินจึงส่งสายตาปลอบโยนให้หยุนเซียวเป็นคนแรก
จากนั้น เขาหันไปมองทุกคนแล้วกล่าว "พวกท่านไม่ต้องเป็นห่วงความปลอดภัยของข้าหรอก ทุกคนล้วนรู้ดีว่าวิชาบ่มเพาะที่ข้าฝึกฝนนั้นมีความพิเศษเพียงใด"