เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 240 (ต่อ): ความผูกพัน
เมื่อเดินมาถึงตำหนักหลวง หยุนเซียวกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนดอกบัวขาวบริสุทธิ์ ดวงตาทั้งสองข้างปิดสนิท กำลังดำดิ่งอยู่กับการพิจารณาไตร่ตรองมหาเต๋า
เดิมที ดอกบัวขาวบริสุทธิ์มีหน้าที่สำคัญในการชำระล้างวิบากกรรมของเผ่าพันธุ์มังกรที่ตกค้างอยู่ในห้วงทะเลโชคลาภแห่งแคว้นฉิน เพื่อป้องกันไม่ให้กรรมเหล่านั้นย้อนกลับมาแปดเปื้อนและทำลายดวงชะตาของชาติ
ทว่า ในเมื่อบัดนี้วิบากกรรมของเผ่ามังกรถูกชำระล้างจนสะอาดหมดจด และจูหลงก็ทะยานขึ้นสู่ขอบเขตอมตะทองคำหุนหยวนต้าหลัวด้วยตนเองแล้ว มันจึงไม่มีความจำเป็นต้องทำหน้าที่เฝ้าทะเลโชคลาภอีกต่อไป
ในยามนี้ ดอกบัวขาวที่ลอยอยู่กลางเมฆหมอกจึงดูบริสุทธิ์และศักดิ์สิทธิ์ยิ่งขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว
ราวกับมีความเชื่อมโยงทางจิตวิญญาณ... ทันทีที่จ้าวซินก้าวเท้าเข้าไปใกล้ เปลือกตาบางของหยุนเซียวก็กระพริบไหวเล็กน้อยก่อนจะลืมตาขึ้น
"ท่านพี่... ออกจากการเก็บตัวแล้วหรือเพคะ?" หยุนเซียวแย้มรอยยิ้มอ่อนโยน งดงามราวกับดอกไม้ร้อยดอกที่กำลังเบ่งบานรับแสงอรุณ