เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 168 การตรัสรู้ของฮูตู
กาลเวลาล่วงเลยผ่านไปชั่วอึดใจ... สีหน้าของโฮ่วตูค่อยๆ แปรเปลี่ยนไปจากเดิม
รอยยิ้มอ่อนโยนอันงดงามปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เคยเรียบเฉยเย็นชา... บรรดาแม่มดบรรพบุรุษองค์อื่นๆ หันมาสบตากันด้วยความงุนงงสับสน
การบรรลุธรรมตบะก้าวหน้า ไฉนจึงทำให้แย้มรอยยิ้มแปลกประหลาดเช่นนั้นได้?
มีเพียงจ้าวซินเท่านั้นที่ล่วงรู้และเข้าใจสภาวะจิตใจของโฮ่วตูในยามนี้อย่างทะลุปรุโปร่ง และในใจของเขาก็บังเกิดความรู้สึกซับซ้อนเอ่อล้นขึ้นมาเช่นกัน
นางคู่ควรอย่างแท้จริงกับการได้รับการยกย่องว่าเป็น ‘มหาเมตตาผู้หลอมรวมวัฏจักรการเวียนว่ายตายเกิด’... มีเพียงจิตใจที่เปี่ยมด้วยความรักและความเมตตาต่อสรรพชีวิตที่ต่ำต้อยที่สุดในโลกปฐมกาล เช่น ต้นหญ้าข้างทาง สัตว์ป่าไร้ชื่อ หรือแมลงตัวเล็กๆ เท่านั้น ที่จะบรรลุถึงขอบเขตนี้ได้
เมื่อเปรียบเทียบกับเจียหยินผู้มักจะสวมหน้ากากแสดงความเมตตาธรรมปลอมๆ ออกมาให้ผู้คนพบเห็นอยู่เสมอนั้น... ทั้งสองมีจิตวิญญาณที่แตกต่างกันราวฟ้ากับเหว