เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 149 การดับสูญของมหาปราชญ์
เมื่อเงาร่างของแม่น้ำสีเทาปรากฏขึ้น... สายฟ้าทัณฑ์สวรรค์ที่กำลังจะผ่าลงมา ก็หยุดชะงักค้างกลางอากาศอย่างกะทันหัน และไม่เคลื่อนไหวต่อกรประการใด
จุนตี้จ้องเขม็งมองแม่น้ำสายยาวนั้นด้วยความหวังอันริบหรี่... หากจะมีผู้ใดในโลกนี้ที่ปรารถนาให้จ้าวซินฟื้นคืนชีพมากที่สุดในวินาทีนี้ คนผู้นั้นย่อมต้องเป็นจุนตี้อย่างแน่นอน!
ท่ามกลางสายตาทุกคู่ที่จ้องมอง ร่างปริศนาผู้หนึ่งค่อยๆ ก้าวเดินก้าวออกมาจากสายหมอกลึกลับของแม่น้ำสายยาว... ปรากฏกายยืนเคียงข้างร่างไร้ลมหายใจของจ้าวซิน
ใบหน้าของร่างปริศนานั้นถูกปกคลุมอำพรางด้วยกลุ่มหมอกหนาทึบ ทำให้ไม่อาจล่วงรู้รายละเอียดรูหน้าได้
ภายหลังปรากฏตัว ร่างนั้นกวาดสายตาทอดพระเนตรมองโลกดึกดำบรรพ์... หยุดชะงักมองหยุนเซียวแวบหนึ่ง ก่อนจะแหงนพระพักตร์/แหงนหน้าขึ้นมองทิศทาง 'วังเมฆม่วงแห่งความโกลาหล'
ณ วังจื่อเซียว... พระมหาบรรพบุรุษแห่งเต๋าผู้กำลังเทศนาธรรมอยู่ พลันพระพักตร์แปรเปลี่ยนสี ทรงอุทานออกมาด้วยความตกพระทัย "เป็นไปไม่ได้!"