เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 51 เรื่องยุติแล้ว
คิ้วของจูหลงกระตุกไหววูบคลั่งประหนึ่งระลอกคลื่นใต้น้ำ ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะเงยขึ้นสบกับดวงตาของจ้าวซิน ท่ามกลางบรรยากาศอันกดดันที่แผ่ซ่านไปทั่วท้องพระโรง
"เผ่าปีศาจและเผ่าแม่มด... ย่อมไม่อาจนิ่งดูดายปล่อยให้เผ่ามนุษย์เจริญรุ่งเรืองจนคุกคามบัลลังก์ของพวกมันได้หรอก"
นัยยะที่ซ่อนอยู่หลังคำกล่าวนั้นกระจ่างแจ้งจนไม่ต้องแปล มนุษยชาติในยุคสมัยนี้เป็นเพียงเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายที่โชคดีรอดพ้นจากการถูกกวาดล้างจนสูญพันธุ์ไปจากผืนแผ่นดินใหญ่ การจะคิดปีนป่ายขึ้นมามีอำนาจต่อรองเทียบเคียงกับเผ่าพันธุ์โบราณเหล่านั้น จึงเป็นเรื่องที่ไกลเกินเอื้อมราวกับเอื้อมคว้าดวงดาว
จ้าวซินไม่ได้รีบร้อนอธิบายคำกล่าวหาหรือความกังวลนั้น รอยยิ้มบางเบายังคงประดับอยู่บนมุมปาก ทว่าแววตากลับลึกล้ำดั่งห้วงสมุทร "ท่านผู้อาวุโส... ลองพิจารณาดูเถิดว่า ด้วยอายุขัยเพียงน้อยนิดของข้า ท่านคิดว่าระดับการฝึกฝนของข้าควรจะอยู่ ณ จุดใด?"
จูหลงหรี่ตาลงเหลือบมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยพลังกดดันระดับบรรพกาล "ในบรรดาผู้ฝึกฝนทั้งมวลที่ยังไม่ก้าวข้ามกำแพงแห่งระดับเซียนทองต้าหลัว... สหายหนุ่มนับว่ายืนอยู่บนจุดสูงสุดอย่างไร้ผู้ต่อกร"
จ้าวซินแย้มยิ้มเยือกเย็น ทว่าแววตาคมกริบดั่งใบมีด: "อย่างที่ท่านผู้อาวุโสกล่าวไว้ ย่อมทรงทราบดีถึงช่วงเวลาอันยาวนานที่เผ่าพันธุ์มนุษย์เพิ่งจะถือกำเนิดขึ้นบนโลกใบนี้"