เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 42: หายนะแห่งเมฆแดง (ภาค 2)
ทว่า เมื่อพวกเขาเพิ่งจะหนีพ้นจากวงล้อมและยังไม่ทันได้ผ่อนลมหายใจ เสียงระฆังดังกังวานก้องก็ดังระรัวขึ้นขัดจังหวะ
ตึงงง—!
ลำแสงที่กำลังพุ่งหนีถูกแรงกดดันมหาศาลหยุดชะงักลงในทันที เผยให้เห็นร่างของเมฆสีแดงที่ถูกบีบให้คืนร่างเดิม
เบื้องบนปรากฏร่างของสองผู้ทรงพลังยืนตระหง่าน หนึ่งในนั้นกำลังถือระฆังสำริดขนาดมหึมาที่กำลังหมุนวนช้าๆ แผ่กลิ่นอายความโกลาหลออกมารอบทิศทาง
“ระฆังแห่งความโกลาหล... ตงหวงไท่หยี! พวกเจ้าก็มาเพื่อแย่งชิงพลังปราณสีม่วงดั้งเดิมด้วยอย่างนั้นรึ?” หงหยุนจ้องมองบุคคลทั้งสองเบื้องบนด้วยใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด
ผู้ที่มาเยือนคือกษัตริย์ปีศาจ ตี้จุน และ ตงหวงไท่หยี!
เมื่อได้ยินคำพูดของหงหยุน ตี้จุนก็แย้มรอยยิ้มบางเบา เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “หงหยุนเอ๋ย... เจ้าควรจะรู้จักสุภาษิตที่ว่า 'คนธรรมดาสะอาดบริสุทธิ์ แต่การครอบครองสมบัติล้ำค่าคือความผิดมหันต์'”
“นับตั้งแต่ที่เจ้าได้รับพลังปราณสีม่วงดั้งเดิมมา จนบัดนี้ล่วงเลยผ่านไปหลายพันปีแล้ว ผู้คนต่างก็ทยอยบรรลุสถานะนักบุญกันไปหมดสิ้น”