เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 41: หายนะแห่งเมฆแดง
ณ วัดอู๋จวง
เจิ้นหยวนจื่อกำลังนั่งสนทนาแลกเปลี่ยนวิถีเต๋ากับบรรพบุรุษหงหยุนด้วยสีหน้าเจือแวววิตกกังวล
“สหายเต๋า... ท่านพอจะหยั่งรู้หรือเข้าถึงแก่นแท้ของพลังปราณสีม่วงดั้งเดิมนั่นบ้างแล้วหรือยัง?”
หงหยุนส่ายศีรษะช้าๆ แววตาฉายความจนปัญญา “เฮ้อ... ไร้ซึ่งความคืบหน้าโดยสิ้นเชิง ข้าจนปัญญาเสียแล้ว ไม่รู้ว่าจะต้องทำเช่นไรต่อไปดี”
“เช่นนั้นก็จงค่อยเป็นค่อยไป อย่าเพิ่งรีบร้อน ทางที่ดีอย่าเพิ่งก้าวเท้าออกไปไหนจนกว่าจะเข้าใจหลักการอย่างถ่องแท้” เจิ้นหยวนจื่อกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและจริงจัง
“ตราบใดที่เรายังอยู่ภายในอาณาเขตของคัมภีร์โลกแห่งนี้ ต่อให้เป็นผู้ทรงพลังหน้าไหนก็ไม่อาจทะลวงผ่านปราการอันยิ่งใหญ่นี้เข้ามาได้... เว้นเสียแต่ว่าจะมีระดับมหาปราชญ์ลงมือด้วยตนเอง เจ้าจงอยู่ที่นี่และบำเพ็ญเพียรอย่างสงบเสียเถอะ”
แม้ว่าบรรพบุรุษหงหยุนจะเป็นผู้ที่มีจิตใจโอบอ้อมอารี แต่ในยามนี้ สีหน้าของเขากลับเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด