เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 22: ถิ่นทุรกันดาร
การแสดงธรรมเทศนาครั้งนั้นกินเวลายาวนานถึงสี่สิบเก้าวันเต็ม
เมื่อบทสวดส่งท้ายสิ้นสุดลง แสงสีทองเรืองรองก็สาดส่องอาบไล้ร่างของมวลมนุษย์เบื้องล่างทุกคน
นั่นคือสัญญาณของการทะลวงข้ามผ่านเข้าสู่ระดับ "เซียนขั้นต่ำ"!
ขณะที่พวกเขากำลังดื่มด่ำกับพลังใหม่ ท้องฟ้าเบื้องบนก็แปรเปลี่ยนเป็นสีเหลืองทองอร่าม แผ่ซ่านกลิ่นอายลึกลับอันน่าเกรงขาม
เหลาจื่อลืมตาขึ้น ทราบดีว่าช่วงเวลานี้ได้มาถึงแล้ว
"ฟ้าดินเป็นพยาน... ข้าคือเหลาจื่อ หนึ่งในสามผู้บริสุทธิ์ผู้จุติจากจิตวิญญาณดั้งเดิมของปังกู นับจากนี้เพื่อทำหน้าที่เผยแพร่การศึกษาและอารยธรรมแก่เผ่าพันธุ์มนุษย์ ข้าขอประกาศ 'สถาปนาสำนักมนุษย์ (เหรินเจียว)' ขึ้น! โดยมีข้าเป็นผู้นำ และใช้ 'แผนผังไท่จี' เป็นสมบัติวิญญาณกดทับสะกดโชคชะตาสำนัก!"
"บัดนี้... การศึกษาแห่งมวลมนุษยชาติ ได้ถูกสถาปนาขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว!"
สิ้นเสียงประกาศก้องดุจวาจาสิทธิ์แห่งสวรรค์ สายฟ้าคำรามก้องสะท้อนก้องกังวานในหัวใจของสรรพชีวิต แผ่ซ่านไปทั่วทวีปดึกดำบรรพ์
มหาบุญกุศลแห่งสวรรค์ปะทุขึ้นพร้อมแสงสว่างเจิดจ้าเต็มท้องฟ้า สายธารบุญกุศลไหลทะลักลงมาโอบล้อมร่างของเหลาจื่อ