เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 21: เหลาจื่อเผยแพร่คำสอน
ณ ดินแดนบูรพาอันห่างไกลโพ้น ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ลูกหนึ่งตั้งตระหง่านเสียดฟ้า ไอหมอกหนาทึบลอยอวลเคลียคลอราวกับภาพวาดพู่กันจีน แวดล้อมด้วยพรรณไม้เรืองรองเขียวชอุ่ม และเสียงขับขานอันไพเราะก้องกังวานของฝูงนกกระเรียนสวรรค์เป็นระยะ
ภายในตำหนักเซียนบนยอดเขา นักพรตสามท่านในชุดอาภรณ์เต๋า นั่งขัดสมาธิอยู่บนอาสนะฟูกหญ้าวิญญาณ เหนือศีรษะของแต่ละคนปรากฏ “ดอกไม้สามดอก” เปล่งประกายเรืองรองสลัวเลือน พลังแห่งเต๋าอันลึกล้ำหลั่งไหลเข้าหากันและปะทะสะท้อนอย่างต่อเนื่อง ก่อเกิดเป็นปรากฏการณ์มหัศจรรย์นับไม่ถ้วน
ผ่านไปครู่ใหญ่ นักพรตทั้งสามจึงค่อยๆ เก็บดอกไม้เหนือศีรษะกลับเข้าสู่ร่าง
ผู้มีอาวุโสสูงสุดและนั่งอยู่ตำแหน่งประธานคือชรานักพรตผู้แผ่ซ่านกลิ่นอายลึกลับน่าเกรงขาม ตรงกลางคือชายวัยกลางคนผิวพรรณผุดผ่องดั่งหยกขาว ท่าทีสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น และผู้นำขบวนสุดท้ายคือชายหนุ่มผู้มีแววตาดุดันคมกริบดุจกระบี่เล่มงามที่เพิ่งชักออกจากฝัก