เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 13: เผ่าต่างๆ ที่อพยพ
ทันทีที่จ้าวซินก้าวพ้นปากถ้ำออกมา เขาก็พบเห็นปานั่งขัดสมาธิโคจรลมปราณเฝ้าระวังอยู่ไม่ห่าง
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า ปาก็ลืมตาตื่นขึ้นทันที เมื่อเห็นจ้าวซินส่งยิ้มให้ เขาก็รีบผุดลุกขึ้นโค้งคำนับกล่าวว่า "ท่านหัวหน้า! ในที่สุดท่านก็ออกจากฌานแล้ว"
จ้าวซินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเอ่ยถามด้วยความสงสัย "ข้าเพียงแค่เข้าฌานบำเพ็ญเพียร มีเรื่องอันใดเร่งด่วนถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?"
ปายิ้มเจื่อนๆ ก่อนจะตอบว่า "ท่านหัวหน้า... ท่านปิดด่านบำเพ็ญเพียรติดต่อกันยาวนานถึงสิบวันเต็มโดยไม่ดื่มกินสิ่งใดเลยนะขอรับ"
แม้แต่ตัวของจ้าวซินเองก็ยังอดประหลาดใจไม่ได้เมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาคิดว่าเวลาผ่านไปเพียงชั่วข้ามคืน ใครจะคาดคิดว่าสิบวันจะผ่านไปรวดเร็วดุจโกหก... ห้วงเวลาบนเส้นทางบำเพ็ญเพียรช่างน่าพิศวงยิ่งนัก
"ไม่มีอะไรน่ากังวล ข้าเพียงแต่ทะลวงผ่านคอขวดในการฝึกฝนได้สำเร็จ เสียเวลาไปนานหน่อยเท่านั้น"