กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 467 หอยกาบน้ำจืด
“พี่เชา นายคือพี่เชาของฉันจริง ๆ ต่อไปนี้ฉันจะไม่ด่าว่านายโง่อีกแล้ว!” เว่ยเจ๋อเดินขอบตาแดงก่ำเข้ามา
“ไสหัวไปเลย ถ้าเทียบเรื่องไอคิวเราสองคนก็พอฟัดพอเหวี่ยงกัน แต่ถ้าเทียบเรื่องพลังอำนาจล่ะก็...” หวังเชากวาดตามองเว่ยเจ๋อตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะส่งเสียง “ชิ~” ออกมาอย่างกวนประสาท
ความเศร้าใจและความเลื่อมใสเมื่อครู่ของเว่ยเจ๋อสลายหายไปในพริบตา “หวังเชา ไอ้เวรเอ๊ย!”
ทั้งสองคนเริ่มวิ่งไล่กวดหยอกล้อกันอีกครั้ง บรรยากาศรื่นเริงช่วยปัดเป่าความหวาดผวาในก้นบึ้งหัวใจของทุกคนให้จางหายไป
หลังจากเจียงซ่งหนิงเก็บซากจระเข้กลายพันธุ์เข้ามิติแล้ว ก็พาทุกคนเข้าไปในมิติ