กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 136 หมาป่าซอมบี้
พอกินลูกอมมินต์แล้ว ความรู้สึกอยากอาเจียนจึงค่อยถูกกดลงไปได้ “ถูกพบตัวแล้ว”
“มันพบเราตั้งนานแล้ว คิดว่ามันคงไม่เห็นเราอยู่ในสายตาหรอก” เสิ่นอี้หวายมองต้นไม้ต้นนั้น รวมถึงสัตว์กลายพันธุ์ขั้นสามสองตัวที่นอนอยู่ใต้ต้นไม้อย่างสงบ
เจียงซ่งหนิงเห็นเสิ่นอี้หวายสงบนิ่งเช่นนั้น เธอก็สงบลงได้บ้าง “ฉันสัมผัสคลื่นพลังพิเศษบนตัวมันไม่ได้เลย นี่มันคือตัวบ้าอะไรกันแน่”
“อาจจะไม่ใช่พืชกลายพันธุ์ก็ได้”
เมื่อเห็นต้นไม้ใหญ่ดูดกลืนโลหิตสด ๆ ของศพทั้งสองเสร็จสิ้น มันก็ค่อย ๆ หดเถาวัลย์เส้นนั้นกลับไป จากนั้นก็ส่ายลำต้นสองครา สัตว์กลายพันธุ์ทั้งสองตัวพลันผุดลุกขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง แล้วคำรามใส่ทิศทางที่ทั้งสองคนยืนอยู่