เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 97 โอสถทะลวงขอบเขต
ฤดูใบไม้ผลิในเมืองอวิ๋นสุ่ยยังคงมีไอหนาวเย็นแทรกอยู่ตามเคย ตามร่องระหว่างแผ่นหินสีเขียวหน้าร้านโอสถรวมปราณ มีหญ้าอ่อนงอกขึ้นมาสองสามต้น แต่ก็ถูกพื้นรองเท้าของเหล่าผู้บำเพ็ญที่เดินผ่านเหยียบจนเอนลู่ไปมา หลี่ต้าไห่นั่งยองอยู่ข้างธรณีประตู ก่อนจะโยนป้ายเหล็กขึ้นสนิมเขรอะชิ้นหนึ่งลงในตะกร้าโอสถเสีย นี่คือ 'ของที่เก็บมาได้' เมื่อเช้านี้ ว่ากันว่าเป็นเศษซากจากค่ายกลคุ้มกันตระกูลหลิ่ว ตอนนี้ปราณวิญญาณสลายไปหมดแล้ว ไม่ต่างอะไรกับเศษเหล็กทั่วไป
“เถ้าแก่หลี่ เก็บแผงแล้วหรือ?” เด็กยกอาหารจากร้านสุราข้าง ๆ เดินผ่านมาพร้อมอ่างไม้ พอเห็นเขากำลังตรวจนับโอสถเสียในตะกร้า ก็ยิ้มแซวว่า “ตะกร้าของท่านเต็มกว่าตอนเดือนที่แล้วตั้งสามสิบเปอร์เซ็นต์ เห็นทีคงได้เป็นราชาเก็บขยะอันดับหนึ่งของเมืองอวิ๋นสุ่ยแล้วกระมัง”
หลี่ต้าไห่ลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นบนมือพลางตอบว่า “เก็บเล็กผสมน้อยน่ะ” จากนั้นก็ลากตะกร้าเข้าไปในห้องด้านหลัง ปลายนิ้วไล้ผ่านโอสถเสียที่มีรูปร่างแตกต่างกันไป บางเม็ดแตกร้าวเป็นใยแมงมุม บางเม็ดดำเกรียมเหมือนก้อนถ่าน บางเม็ดเหลือเพียงเปลือกกลวง ๆ สำหรับคนอื่น สิ่งเหล่านี้เป็นแค่ขยะไร้ประโยชน์ แต่ในสายตาของเขา มันกลับเป็นสมบัติที่ซ่อนพลังวิญญาณบริสุทธิ์เอาไว้