เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 93 โจรปล้น
นิ้วมือของผู้บำเพ็ญที่สวมชุดคลุมเต๋าสีเทาเคาะขอบเคาน์เตอร์เบา ๆ เป็นจังหวะสะเปะสะปะ เผยให้เห็นว่าในใจเขากำลังกระวนกระวาย หลี่ต้าไห่เดินออกมาจากห้องด้านหลังพอดี จึงเห็นอีกฝ่ายกำลังยื่นมือไปแตะขวดโอสถรวมจิตที่ติดป้ายราคาสูงที่สุดหลังเคาน์เตอร์ นั่นเป็นเหยื่อล่อที่เขาจงใจวางไว้ ขวดใบนั้นสลักค่ายกลรวมปราณระดับสาม แต่ข้างในกลับมีเพียงโอสถฟื้นปราณระดับต่ำสุดสามเม็ดเท่านั้น
“สหายเต๋าต้องการซื้อโอสถหรือ?” น้ำเสียงของหลี่ต้าไห่ไม่ดังไม่เบา ฟังดูห่างเหินอย่างพอดี เขาไม่ได้เดินเข้าไปหาอีกฝ่ายทันที แต่ยืนอยู่ข้างเตาปรุงโอสถ ปลายนิ้วลูบผ่านลวดลายสีเขียวครามบนตัวเตาอย่างไม่ใส่ใจนัก
ผู้บำเพ็ญในชุดคลุมเต๋ารีบชักมือกลับทันที ก่อนฝืนยิ้มออกมาอย่างแข็งทื่อ “อ่า...แค่เดินดูไปเรื่อย ได้ยินมาว่าโอสถของเถ้าแก่หลี่มีคุณภาพดี เลยตั้งใจแวะมาดูสักหน่อย” สายตาของเขากวาดมองฝักกระบี่ตรงเอวหลี่ต้าไห่ แววดูถูกวูบผ่านดวงตา ฝักกระบี่ไม้ใบนั้นดูไร้ราคาเสียยิ่งกว่าของที่ขายตามแผงลอยในตลาดผู้บำเพ็ญเพียรเสียอีก
หลี่ต้าไห่ยิ้มบาง ๆ “ก็เป็นแค่โอสถธรรมดาทั่วไป คงไม่เข้าตาสหายเต๋าหรอก หากไม่มีอะไรจะซื้อแล้ว ร้านของข้ากำลังจะเตรียมปิดร้านพอดี”