เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 92 กระแสคลื่นใต้น้ำ
ตอนที่หิมะที่สะสมอยู่ในเมืองอวิ๋นสุ่ยเริ่มละลาย อากาศก็ยังหนาวเย็นจนบาดผิว ประตูร้านโอสถรวมปราณถูกเปิดออก หลี่ต้าไห่ยกกะละมังน้ำสะอาดมาสาดลงบนแผ่นหินสีเขียวหน้าร้าน ทันทีที่หยดน้ำตกถึงพื้นก็จับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งบาง ๆ ความหนาวในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิบางครั้งยังทำร้ายคนได้มากกว่าความหนาวกลางฤดูหนาวเสียอีก
ผู้คนที่เดินอยู่บนถนนบางตากว่าปกติมาก โดยเฉพาะผู้บำเพ็ญของตระกูลหลิ่ว แทบไม่เห็นหน้าค่าตากันเลยด้วยซ้ำ นับตั้งแต่บรรพจารย์ประสบความล้มเหลวในการผ่านทัณฑ์สวรรค์ ตระกูลหลิ่วก็เหมือนสูญเสียเสาหลักของตระกูลไป ไม่เพียงเรียกคืนกิจการทั้งหมดที่อยู่ภายนอก แม้แต่ค่ายกลรอบจวนประมุขตระกูลก็ยังเสริมความแข็งแกร่งขึ้นอีกหลายชั้น ท่าทางราวกับเต่าที่หดหัวอยู่ในกระดอง ไม่ยอมโผล่ออกมาไหน
“เถ้าแก่หลี่ ข้าเอาโอสถฟื้นปราณสามขวด” ลูกค้าประจำคนหนึ่งเปิดม่านผ้าฝ้ายเดินเข้ามา พลางถูมือที่หนาวจนแดงก่ำ น้ำเสียงเจือความอัดอั้นอยู่หลายส่วน “ช่วงนี้ยิ่งอยู่ยิ่งลำบากแล้ว พอตระกูลหลิ่วเก็บตัวไม่ออกมา ราคาข้าววิญญาณในตลาดผู้บำเพ็ญเพียรก็พลอยขึ้นตามไปด้วย ตั้งยี่สิบเปอร์เซ็นต์แน่ะ”