เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 88 ตามหาสมุนไพรวิญญาณ
ยามเช้าของเมืองอวิ๋นสุ่ยมักมีอากาศเย็นอยู่เล็กน้อย ตอนที่ประตูร้านโอสถจวี้หลิงค่อย ๆ เปิดออก หลี่ต้าไห่ก็จัดการเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เขาปิดร้านล่วงหน้า โดยติดป้ายข้อความว่า “หยุดชั่วคราวสามวัน” ไว้บนบานประตู เพียงเท่านี้ก็มีเวลามากพอให้เขาเดินทางไปกลับหุบเขาพฤกษาวิญญาณได้หนึ่งรอบ
ในสัมภาระที่สะพายอยู่บนหลังมีทั้งเสบียงแห้ง โอสถรักษาบาดแผล และธงค่ายกลเตรียมไว้ครบครัน กระบี่พั่วหวังซ่อนอยู่ตรงเอว ส่วนลูกแก้วดำถูกเขาใช้ผ้าห่อไว้อย่างระมัดระวัง ก่อนจะเก็บแนบตัวไว้ แผนที่หนังสัตว์ที่ซ่อมแซมเสร็จแล้วก็ถูกคัดลอกไว้อีกหนึ่งฉบับ ส่วนฉบับจริงถูกซ่อนไว้ในช่องลับของร้านโอสถ ระมัดระวังไว้ก่อนย่อมดีกว่าเสมอ นี่เป็นหลักที่เขายึดถือมาตลอดหลายปี
เส้นทางไปหุบเขาพฤกษาวิญญาณลำบากกว่าที่คิด ยิ่งเข้าไปลึกในสันเขาเฮยเฟิง ต้นไม้ในป่าก็ยิ่งขึ้นหนาทึบ เถาวัลย์พันรอบลำต้นไม้ราวกับงูพิษ ส่วนชั้นใบไม้แห้งที่ทับถมอยู่บนพื้นก็หนาจนสูงเกือบถึงหัวเข่า บางครั้งยังมองเห็นรอยกรงเล็บที่สัตว์อสูรทิ้งไว้ หลี่ต้าไห่ไม่กล้าประมาท เขาปลดปล่อยจิตสัมผัสออกไปจนถึงขีดสุด พร้อมกับโคจรเคล็ดวิชาเคลื่อนไหวตัวเบาของคัมภีร์ชิงอวิ๋นเจวี๋ย พยายามไม่ให้เกิดเสียงดังเกินความจำเป็น