เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 87 ตามหาของเก่าไร้ค่า
ต้นฤดูหนาวของเมืองอวิ๋นสุ่ยมาถึงอย่างกะทันหัน หลังฝนเย็น ๆ ตกลงมาครั้งหนึ่ง ผู้บำเพ็ญบนถนนต่างก็เปลี่ยนมาสวมชุดคลุมวิญญาณหนา ๆ กันแล้ว หน้าโต๊ะขายของในร้านโอสถจวี้หลิง หลี่ต้าไห่กำลังก้มหน้าเช็ดโอสถเสียที่เพิ่งรับซื้อมาเม็ดหนึ่ง พลางฟังเสียงพูดคุยจากร้านสุราข้าง ๆ ไปด้วย
“...ช่วงสองสามวันนี้ ตระกูลหลิ่วทำตัวเหมือนคนบ้าไปแล้ว รอบจวนประมุขตระกูลวางค่ายกลไว้ถึงเก้าชั้น แม้แต่นกสักตัวยังบินเข้าไปไม่ได้”
“จะไม่ให้เป็นแบบนั้นได้ยังไง? ในเมื่อได้มรดกสืบทอดของขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดมา จะไม่ระวังตัวได้หรือ? ได้ยินว่าจำนวนผู้บำเพ็ญที่ออกลาดตระเวนตามถนนก็เพิ่มขึ้นถึงสามส่วน เจอใครก็ทำท่าเหมือนอีกฝ่ายจะมาแย่งของอย่างนั้นแหละ”
“แล้วทางเนินลั่วเยี่ยนล่ะ? ยังมีคนไปกันอยู่ไหม?”
“ไปก็เสียเที่ยวเปล่า ๆ คนของตระกูลหลิ่วเฝ้าอยู่ตั้งสามวันกว่าจะถอนกำลัง ของที่เอาไปได้ก็เก็บไปหมดแล้ว ที่เหลือก็มีแต่ขยะทั้งนั้น...”