0033

⬢⬢⬢

ตอนที่ 33 ใช่แล้ว การลงโทษให้คุกเข่าก็คือการลงทัณฑ์เช่นกัน

“อาจารย์!”

พวกเซี่ยหนานเฟิงและชิวเส้าจ๋อหลายคนก็มาถึงข้างกายหลีชิงชิงในเวลานี้เช่นกัน

หลีชิงชิงหันกลับไปมองแวบหนึ่ง เมื่อเห็นว่าเหยาหานที่นั่งเก้าอี้รถเข็นมาโดยตลอดครั้งนี้กลับยืนอยู่ ในดวงตาของนางก็วาบผ่านรอยยิ้มจางๆ สายหนึ่ง

“ตอนนี้ขารู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง?”

ก้นบึ้งดวงตาของเหยาหานผุดรอยยิ้มที่ยากจะระงับไว้สายหนึ่ง เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “แม้ว่าขาจะยังไม่ฟื้นฟูกลับสู่สภาพเดิมในกาลก่อน แต่การยืนตัวตรงและเดินเหินตามปกติก็ไม่มีปัญหาแล้วขอรับ”

“เช่นนี้ก็ดีแล้ว ตอนนี้เปลี่ยนมากินโอสถเสริมรากฐานที่ข้าหลอมปรุงเมื่อวานเถอะ! บำรุงต่อไปอีกสักพักก็น่าจะหายดีสนิทแล้ว” หลีชิงชิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ขาหายดีแล้วย่อมเข้าไปในดินแดนซากเทพได้สะดวกกว่านั่งเก้าอี้รถเข็นมากนัก