กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 3 - มิติห้องหนังสือคือสมบัติ
หลังจากกินอาหารเสร็จ หลินเจ๋อเจี๋ยก็หาวอยู่ตลอด เปลือกตาราวกับกำลังต่อสู้กันเอง
ปกติเขาเป็นคนชอบนอนอยู่แล้ว แต่ไม่เคยรู้สึกง่วงถึงเพียงนี้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะใช้สมองมากเกินไป หรือเป็นเพราะห้องหนังสือปรากฏขึ้นในห้วงความคิด
บรรดาพี่น้องที่อยากรู้อยากเห็นพากันล้อมเขาไว้ตรงกลาง หลินซูเจิน บุตรสาวคนโตของบ้านท่านรอง เป็นพี่ใหญ่ในหมู่คนรุ่นเดียวกัน
นางโน้มตัวลง ดวงตาเป็นประกายแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "เจ้าคนรักสะอาด เจ้ามีวิธีใดจึงจำหนังสือที่ท่านอาสามอ่านได้รวดเร็วถึงเพียงนี้ มีเคล็ดลับหรือไม่?"
คำถามนี้ไม่เพียงแต่บรรดาเด็ก ๆ จะสงสัย แม้แต่ผู้ใหญ่ที่กำลังดื่มน้ำชาหลังอาหารก็ยังหันมามอง