กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เกินไปงั้นหรือ” ลู่ถงหยิบองุ่นลูกหนึ่งขึ้นมาจากโต๊ะ ยัดเข้าปากแล้วเคี้ยวอย่างเชื่องช้า “ข้ากลับคิดว่า ยังห่างไกลนัก”
เสิ่นเยี่ยนฉือชะงักไปคราแรก จากนั้นจึงหลุดหัวเราะพรวดออกมา พัดพับกระดูกไผ่นิลในมือหุบลงเสียงดัง “เผียะ” แล้วเคาะลงบนฝ่ามือเบา ๆ หนหนึ่ง “บังเอิญแท้ ข้าเองก็มีความคิดนี้อยู่พอดี”
ทั้งสองสบสายตากัน ไม่มีผู้ใดเอ่ยอันใดต่ออีก คำพูดบางคำมิต้องกล่าวให้กระจ่าง ขอเพียงในใจรู้กันก็พอ