ตอนที่ 235 ได้เห็นเดือนเห็นตะวันเสียที

ร่างของอาหลิงเปียกโชกไปทั้งตัว น้ำในบ่อน้ำหยดแหมะ ๆ ลงตามชายเสื้อ เส้นผมที่หลุดรุ่ยแนบติดข้างแก้มเป็นหย่อม ๆ นางเบิกตาขาวโพลงขึ้นสูง จนไม่อาจมองเห็นตาดำได้แม้แต่น้อย

นางลอยเลียบขอบบ่อน้ำตรงมายังเบื้องหน้าของลู่จิ้งเหยียน พร้อมพัดพากลิ่นอายเย็นเยือกที่จมอยู่ก้นน้ำมานานหลายปี ร่างแทบจะแนบชิดติดใบหน้าของเขา

ใบหน้าของลู่จิ้งเหยียนพลันอัดอั้นจนกลายเป็นสีม่วงคล้ำ ลูกตาถลนโปนแทบจะกระดอนออกมา ลำคอเค้นเสียงอึกอักอู้อี้กระทั่งเสียงร้องครึ่งคำยังติดแหง็กอยู่ในลำคอ