ตอนที่ 233 ขายหน้าจนหมดสิ้น

ในเรือนฟังไผ่ ลู่ถงปลดปิ่นประดับบนศีรษะลง ผลัดเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าโปร่งตัวหลวมสำหรับอยู่เรือน เอนกายรับลมเย็นอยู่บนตั่งนอนริมหน้าต่าง

จิ่นผิงยกน้ำชาคลายร้อนเลิกม่านก้าวเข้ามา วางลงริมโต๊ะอย่างเบามือ “คุณหนู วันนี้ท่านเข้าสังคมมาตลอดทั้งวัน เกรงว่าจะเหน็ดเหนื่อยเอาการกระมังเจ้าคะ”

“พอยังไหว” ลู่ถงยื่นมือไปยกถ้วยชาขึ้นมา จ่อริมฝีปากจิบไปเสี้ยวคำ ครั้นช้อนตาขึ้นก็เห็นหยวนหลัวลอยละล่องออกมาจากปิ่นปักผมไม้หลิวเหน็บมวยผม กำลังขมวดคิ้วแน่น สีหน้าดูย่ำแย่อย่างยิ่ง