ตอนที่ 217 วางค่ายกลลับอันน่าพิศวง

เงาร่างสีชาดสายหนึ่งลอยละล่องออกมาจากปิ่นปักผมไม้หลิวอย่างแช่มช้า ชายอาภรณ์โปร่งสีแดงยาวลากพื้นโอบล้อมด้วยแสงละมุนดุจม่านหมอก ทรวดทรงอรชรอ่อนช้อยชวนลุ่มหลง

“เจ้านาย ท่านเรียกข้าหรือเจ้าคะ”

ลู่ถงกำลังยกมือป้องริมฝีปากบิดขี้เกียจอย่างเฉื่อยชา หางตายังคงแฝงเสน่ห์ยั่วยวนของคนที่เพิ่งตื่นนอน ยามปรายตาเหลือบมองมา แววตากลับซ่อนความใคร่รู้ไว้เล็กน้อย หยวนหลัวพำนักชั่วคราวในปิ่นปักผมไม้หลิวเพื่อพักฟื้น เหตุใดทุกครั้งที่พบกัน ถึงได้ยิ่งทวีความงามหยาดเยิ้มกว่าคราวก่อนเล่า

ลู่ถงเอ่ยปาก “เจ้าเข้ามาใกล้ ๆ หน่อย”