ตอนที่ 167 อัยโย่ว ตอผุดเข้าแล้ว ติดกับเสียแล้ว

ขบวนเพิ่งเลี้ยวเข้าสู่หุบเขาช่องแคบ หน้าผาทั้งสองฝั่งก็ตัดดิ่งลงมาตรง ๆ เรือนยอดไม้บดบังแสงตะวันเสียมิดชิด

สายลมพัดเฉียดผ่านยอดไม้ กิ่งและใบไหวสั่นส่งเสียงซ่าแผ่วเบา

เสิ่นเยี่ยนฉือดึงสายบังเหียนหยุดม้า กวาดสายตามองหน้าผาสูงชันทั้งสองฝั่ง หว่างคิ้วขมวดเป็นปมเล็ก ๆ “หุบเขาช่องแคบนี้แคบเกินไป ขบวนขยับขยายไม่ได้ หากมีผู้ใดซุ่มดักรออยู่ที่นี่ล่วงหน้า ต้องเกิดเรื่องเป็นแน่”

ลู่ถงค่อย ๆ เลิกเปลือกตาขึ้น น้ำเสียงเรียบเฉยประหนึ่งมิได้ใส่ใจ “ไม่เป็นไร อะไรจะมาก็รับมือไปตามนั้น”