ตอนที่ 145 แผนที่ส่วนที่เหลือ

ลู่ถงผลักบานประตูไม้ของเรือนดิน กลิ่นสมุนไพรขมปร่าเจือไอชื้นและกลิ่นอับราพลันพวยพุ่งปะทะใบหน้า

ลมหายใจชะงักไปครึ่งจังหวะ นางกวาดสายตามองเข้าไป ข้างในมืดสลัวยิ่งนัก มีเพียงหน้าต่างไม้ขนาดเท่าฝ่ามือบนฝาผนังที่ลอดแสงสว่างจากฟากฟ้าเข้ามาไม่กี่สาย ทอดเฉียงลงบนเตียงดินติดริมหน้าต่าง