กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
อ๋องจิ้งล้มป่วย แรกเริ่มเดิมทีย่อมไม่มีผู้ใดคิดเป็นเรื่องใหญ่
วันนั้นพ้นยามเหม่ามาเพียงครู่เดียว ทันทีที่อ๋องจิ้งลืมตาตื่น ก็รู้สึกเวียนศีรษะตาลาย แขนขาราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่วจนยกไม่ขึ้น
เขาเพียงคิดว่าเป็นเพราะตนเองไปค้างแรมที่เรือนของพระชายารองเมื่อคืนก่อน ร่วมอภิรมย์อยู่ค่อนคืน ร่างกายจึงอ่อนเพลีย
หญิงรับใช้ตักน้ำร้อนเข้ามาปรนนิบัติเขาล้างหน้าสีฟัน พอเขาล้างหน้าเสร็จกลับหนาวสั่นสะท้านขึ้นมา ร่างกายหนาวสะท้านเป็นระลอก จึงสั่งความออกไปด้านนอกว่า “ไป นำเสื้อคลุมผ้าต่วนทอยกเลื่อมมาอีกตัวหนึ่ง”