ตอนที่ 122 ทุ่มเทแรงกายช่วยเหลือ

“เบามือหน่อย เบามือหน่อย! อย่าทำปากกระสอบขาดเชียว นี่ล้วนเป็นข้าวปลาอาหารที่จะช่วยชีวิตคนได้ทั้งนั้น!”

ไป๋อวี้ชางนอนหลับไม่สนิททั้งคืน ใต้ตามีรอยคล้ำสีน้ำเงินปรากฏ ทว่ากลับกระปรี้กระเปร่ายิ่งนัก

ข้าวสารอาหารแห้งทีละกระสอบถูกยกออกมาจากห้องใต้ดิน บนกระสอบประทับตราการค้าของตระกูลไป๋ กองสุมกันอยู่ในลานเรือน ซ้อนทับกันสูงราวกับภูเขาลูกย่อม ๆ

บ่าวไพร่เดินขวักไขว่ไปมา ร่างท้วมของเขาลัดเลาะมุดไปตามกลุ่มคน เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มขมับก็ไม่มีเวลาแม้แต่จะเช็ด เมื่อเห็นลู่ถงเดินมา เขาก็รีบยิ้มแย้มเดินเข้าไปต้อนรับทันที