กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เจ้าช่างกล้าพูดจริง ๆ”
ฮ่องเต้ทอดพระเนตรนาง คล้ายจะประหลาดพระทัยอยู่บ้าง “เดิมทีเราคิดว่า เจ้าจะช่วยปิดบังแทนนางอยู่บ้างเสียอีก”
ลู่ถงส่ายหน้า “หม่อมฉันมิกล้าปิดบังองค์เหนือหัวแม้แต่ครึ่งประโยคเพคะ”
ฮ่องเต้ทอดพระเนตรนางอยู่ครู่หนึ่ง ทรงทอดถอนพระทัยแผ่วเบา “เจ้าเป็นเด็กที่รู้ความ ย่อมดีกว่าท่านแม่ที่เลอะเลือนผู้นั้นของเจ้ามากนัก”
พระองค์เสด็จไปริมหน้าต่าง ไพล่พระหัตถ์ไว้เบื้องหลังแล้วหยุดยืน