ตอนที่ 58 ร่วมมือ

ลู่ถงหลับตาลง ค่อย ๆ ผ่อนปราณขุ่นออกมาคำหนึ่ง ครั้นลืมตาขึ้นอีกครา ก้นบึ้งดวงตาก็ไร้ซึ่งระลอกคลื่นใด ๆ แล้ว

“ข้าเข้าใจแล้ว”

เสิ่นเยี่ยนฉือกลับเป็นฝ่ายชะงักไปเล็กน้อย เดิมทีเขานึกว่านางจะเดือดดาลโกรธเกรี้ยว ด้วยชื่อเสียงบริสุทธิ์นั้นสำคัญต่อสตรีในห้องหอถึงเพียงใด อีกฝ่ายยังคิดจะลากเหล่าคุณหนูแห่งจวนโหวอันหย่วนลงน้ำไปด้วยกันทั้งหมดอีก

เปลี่ยนเป็นผู้อื่นคงยากจะกล้ำกลืนโทสะนี้ลงไป ทว่านางกลับนั่งนิ่งเป็นปกติ แม้แต่น้ำชาหนึ่งถ้วยข้างมือนั้นก็มิได้กระเพื่อมแม้แต่น้อย

“เจ้าไม่โมโหรึ” ในที่สุดเขาก็มิอาจสะกดกลั้นไว้ได้

ลู่ถงช้อนตาขึ้น “โมโหแล้วจะคลี่คลายได้หรือ”

เสิ่นเยี่ยนฉือถึงกับพูดไม่ออก