ตอนที่ 15 ฎีการ้องทุกข์หนึ่งแผ่น

“คุณหนูลู่ช่วยชีวิตไว้ถึงสองครา บุญคุณใหญ่หลวงมิต้องเอ่ยคำขอบคุณ” เสิ่นเยี่ยนฉือสีหน้าจริงจังป้องมือคารวะ “วันข้างหน้าหากมีที่ใดต้องใช้เสิ่นผู้นี้ ขอเพียงส่งคำพูดมาสักคำ ไม่ว่าขึ้นภูเขาดาบลุยทะเลเพลิง หากขมวดคิ้วแม้แต่เสี้ยวเดียวไม่นับเป็นลูกผู้ชาย”

ท่าทางเคร่งขรึมจริงจังเช่นนี้ ช่างต่างจากมาดคุณชายเสเพลในยามปกติราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

“อัยโย่ ยังตกข้าไปอีกคน!” เสิ่นเยี่ยนสวินก้าวพรวดขึ้นมา ตบฝ่ามือลงบนอกดังปัง ๆ “ท่านพ่อของข้าคือกั๋วกงค้ำจุนแผ่นดิน พอกลับไปข้าจะขอให้ท่านแม่มาเยือนถึงเรือน รับเจ้าเป็นบุตรีบุญธรรมเสียเลย!”

“วันหน้าบนแผ่นดินเมืองหลวงแห่งนี้ ผู้ใดจะกล้าแตะต้องเส้นผมของเจ้าแม้แต่เส้นเดียว?”