ตอนที่ 11 หนึ่งเกาทัณฑ์ช่วยโฉมงาม

ม่านรถม้าถูกเลิกขึ้นเป็นเส้นบาง เผยให้เห็นดวงหน้าหมดจดผุดผ่องถึงขีดสุด มิได้แต่งแต้มแป้งชาด ทว่ากลับเฉิดฉายบาดตายิ่งนัก แม้มีไอป่วยไข้ลอยอยู่บนใบหน้า กลับยิ่งยั่วยวนใจเสียยิ่งกว่าผัดแป้งหนาเตอะ

เว่ยเจาลอบกลืนน้ำลายลงคอ แยกเขี้ยวยิ้มร่า “โย่ คุณหนูใหญ่ตระกูลลู่” สายตานั้นราวกับมีมือ แอบลูบคลำไปทั่วร่างของนาง

หว่านชุ่ยรีบถลันเข้าขวางหน้าเกวียน ชิงไต้กำดาบสั้นใต้ที่นั่งไว้เงียบ ๆ

“คุณชายสามเว่ย” ลู่ถงไม่สะทกสะท้าน “สุนัขดีย่อมไม่ขวางทาง”