บทที่ 139: ไม่พักก็ไม่ได้ อันลั่วได้แต่จนใจ

บทที่ 139: ไม่พักก็ไม่ได้ อันลั่วได้แต่จนใจ

สวี่ฉิงดูอายุราวสามสิบกว่า หน้าตาก็ธรรมดาๆ คล้ายหัวหน้าฝ่ายปกครองในโรงเรียน แถมยังดูเคร่งขรึมเป็นทุนเดิม

คิดอยู่ครู่หนึ่ง อันลั่วก็ส่ายหน้า

สัญชาตญาณบอกเขาอีกครั้งว่า สวี่ฉิงคนนี้ไม่ใช่ซวงซวงซวง

อันลั่วบอกไม่ถูก แต่รู้สึกว่าสวี่ฉิงไม่ใช่ซวงซวงซวง

หรือเพราะเขาไม่รู้สึกถึงกลิ่นอายโรคจิตจากอีกฝ่ายกันนะ?

“มีเพื่อนร่วมงานใหม่มาอีกคนแล้ว ทุกคนต้อนรับหน่อย”

อันลั่วหันไปตามเสียง ก็เห็นซ่งเฉียงพอดี

ถึงหน้าตาจะสู้เขาไม่ได้ แต่ผู้ชายที่ทำงานมีน้อยมาก แทบจะเรียกได้ว่าขอแค่เป็นผู้ชายก็ถูกจัดเข้าฝ่ายนี้

ทุกคนต่างเห็นตรงกันว่าผู้ชายปิดการขายได้ง่ายกว่า ส่วนผู้จัดการหรือเจ้าของกิจการของบริษัทส่วนใหญ่ก็เป็นผู้หญิง