กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 39 เมืองเฉียนหลง นายน้อยผู้นี้กลับมาแล้ว!
“ออกเดินทาง!”
“ไปจากที่นี่กันเถอะ!”
“องค์ชายสามพูดถูก เมืองศิลาไม่มีอะไรให้อาลัยอาวรณ์จริงๆ”
ฉินอู๋เหวยยืนอยู่บนรถม้า หันไปมองทางทิศของทะเลทรายส่วนลึกแวบหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบาๆ แล้วเลิกม่านเข้าไปด้านใน
ภายในห้องโดยสาร หญิงงามล่มเมืองผู้หนึ่งกำลังปอกเปลือกองุ่นอยู่ พอเห็นเขาเข้ามาก็คลี่ยิ้มสดใสเจิดจ้า
“นายน้อย ต่อจากนี้พวกเราจะไปที่ไหนกันหรือ”
หนานกงเหมี่ยวเอ่ยถามอย่างอยากรู้อยากเห็น
“จะไปไหนได้อีกล่ะ ก็ต้องกลับเมืองเฉียนหลงน่ะสิ!”
ฉินอู๋เหวยเอนตัวลงนอนหนุนเรียวขางามของหนานกงเหมี่ยวอย่างเป็นธรรมชาติ อ้าปากกินองุ่นคำหนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยเสียงอู้อี้ฟังไม่ค่อยชัด