กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 32 ป้ายหมื่นบรรพกาล โอสถคืนวสันต์
“เฒ่าประหลาดระดับแก่นทองคำงั้นหรือ?”
“แถมยังเป็นผู้บำเพ็ญมารอีกด้วย?”
“บัดซบ! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันแน่?!”
องค์ชายสามเซี่ยซิวเสียนเงยหน้าขึ้น พอเห็นชัดเต็มตาก็อดสูดลมหายใจเฮือกไม่ได้ สีหน้าพลันย่ำแย่ลงอย่างหนัก
เดิมทีนึกว่าแผนการทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น สมบัติล้ำค่าในถ้ำมารโบราณอยู่ใกล้แค่เอื้อมแล้วแท้ๆ
ใครจะคาดคิดว่าจะมีเฒ่าประหลาดระดับแก่นทองคำซึ่งเป็นผู้บำเพ็ญมารเหาะมาถึงที่นี่ ฟังจากคำพูดแล้วกลับคิดจะมาชุบมือเปิบตัดหน้าเสียอีก
รู้อย่างนี้ เขาคงพาผู้พิทักษ์ประจำราชสำนักระดับแก่นทองคำมาด้วยสักหลายคนแล้ว
ทว่ามาถึงตอนนี้ ต่อให้เสียใจภายหลังก็สายเกินไปเสียแล้ว ไม่ช่วยอะไรขึ้นมาได้อีก